Persoon

Profiel van Hendrik van Montfort (Lichting 1848)

Achtergrond en Beroep Toen Hendrik zich (waarschijnlijk in het voorjaar van 1848, in de aanloop naar zijn negentiende verjaardag) moest melden voor de Nationale Militie, kreeg hij volgnummer 12 in het inschrijvingsregister. Hij stond geregistreerd als geboren op 4 november 1829 in Sint Odiliënberg.

Zijn leven speelde zich op dat moment echter elders af: het document toont aan dat hij met zijn familie was meeverhuisd en nu in Posterholt woonde. Daar werkte hij als 'Akkerman' (landbouwer), net als veel andere mannen in jouw stamboom. Ook zijn vader, Leonard, woonde op dat moment in Posterholt.

Hoe zag hij eruit? Dankzij de nauwkeurige (en soms wat fonetische) notities van de klerk, kunnen we Hendrik letterlijk voor ons zien. Hij was geen grote man: hij mat exact 1 meter, 54 centimeter en 7 millimeter (genoteerd als 1 el, 5 palm, 4 duim en 7 streep).

Hij had een ovaal gezicht met een rond voorhoofd, een ronde kin en een dikke neus. Zijn mond werd omschreven als 'gewoon'. Zijn meest opvallende kenmerken waren waarschijnlijk zijn haardos en zijn ogen: hij had opvallend zwarte wenkbrauwen, 'zwart gekruld' haar en 'gries' (grijze) ogen. Er werden geen bijzondere littekens of andere merkbare tekenen in zijn gezicht genoteerd.

Periode 1856 (memorie van aangifte nalatenschap moeder)

• Woonplaats: Gladbach (Pruisen/Duitsland).
• Beroep: Schrijnwerker.
• Status: In leven. Hij werd officieel als levende en in Gladbach wonende erfgenaam in de notariële dan wel ambtelijke stukken vermeld.

Periode tot 28 februari 1900 0Overlijden broer Jacobus)

• Status: Onbekend, maar met een zwaarwegende juridische implicatie. Bij de afhandeling van de erfenis van zijn broer Jacobus in 1900 verklaarde broer Theodoor onder ede de "eenige wettige broeder" en enige erfgenaam te zijn.
• Conclusie: Tussen 1856 en eind februari 1900 is Hendrik óf overleden (zonder wettige, nog levende nakomelingen na te laten), óf Theodoor heeft het bestaan van zijn Duitse broer (en eventuele Duitse neven/nichten) verzwegen voor de Pruisische en Nederlandse autoriteiten om de erfenis zelf te incasseren.